سید علی خمینی

در اینترنت دنبال یک سری مطالب خاص میگشتم که از قضا به یک نوشته ی خاص هم بر خوردم با
عنوان :
سید علی خمینی هم سانسور شد

اولا تا جایی که ما خبر داریم عکس نوادگان
حضرت امام به شرح زیر است:

از راست به چپ : سید علی ، سید یاسر ، سید حسن


دوم : طبق نقل همان سایت ایشان فرموده بودند :
اگر جمهوری اسلامی منهای امام می خواهید، مطرح کنید ولی بایستی آن را به رفراندوم بگذارید.

 سوال : مگر کسی دم از جمهوری بدون امام زد ؟ امام خمینی متعلق به جهان اسلام است و در این شکی نیست
لکن چنین فرمایشی از نوه حضرت امام (ره) آنهم در سالروز ارتحال حضرت امام کمی به
نظر ناراحت کننده می آید. تازه اینکه ایشان دم از رفراندوم هم می زنند.
یادم می آید بزرگواری می گفت بعضی حرف ها به دهن برخی افراد بزرگ است . با شنیدن کلمه ی
رفراندوم از حجت الاسلام سید علی خمینی یاد حرف آن بزرگوار افتادم.
کاش دسترسی به این بزرگوار راحت بود ومی شد از ایشان پرسید:
« جناب حجت الاسلام
سید علی خمینی،منظورتان از برگزاری رفراندوم چیست »

 سوم : نوه ی امام بودن مهم نیست ، مهم اینست که بر اساس ارزشهای حضرت امام (ره) باید حرکت کرد .
چهارم : جناب سید علی خمینی وقتی حضرت امام ، رحل اقامت در عالم باقی گسترانیدند ، طفلی بودند .

احتمالا باید هنجارهای انقلابی یک حکومت دینی را از برادر بزرگوارشان سید حسین
خمینی فرا گرفته باشند

و این هم عکس سایت مربوطه

بعضی ها می گویند بدون خاتمی سخت است ...بله خیلی سخت است ...خیلی

لینک فوق دست نوشته ی آقای مهدی بوترابی مدیرعامل پرشین بلاگ است که با انتخاب زیرکانه ی عکسی در صدر نوشته هایش ، اعتقاد خیل کثیری از ایرانیان را مبنی بر عشق به ولی فقیه به تمسخر گرفته است...

این هم جناب آقای خاتمی و علاقمندی آقای بوترابی به ایشان ...

البته به قول اقای بوترابی ما قیاس به نفس کردیم ولی به قول بچه های با عشق : خیالی نیست ..ما می گیم قیاس به نفس کردیم ، شما هم بگین

قیاس به نفس کردیم...

عاقلان دانند . . .

از قرار دادن بقیه تصاویر به دلیل .... جلوگیری می کنیم...

بله حقیقتا بدون خاتمی سخت است...

خیلی هم سخت است...

اینم لینک مستقیم عکس ها که نگید ساختگیه

آيا امام زمان (عليه السلام) زن و فرزند دارد؟

آيا امام زمان (عليه السلام) زن و فرزند دارد؟
در زمينه ى همسر و فرزند داشتن امام زمان (عليه السلام) به دو دسته از روايات بر مى خوريم بر اساس اين دو دسته از روايات گروهى معتقدند كه امام زمان (عليه السلام)همسر و فرزندانى در دوره ى غيبت دارند، و بر طبق بخش ديگرى از روايات عده اى معتقد شده اند امام زمان (عليه السلام)زن و فرزند داشتن شان متيقن نيست। آن كسانى كه مى گويند امام زمان (عليه السلام) زن و فرزند دارند به سه دليل تمسك جسته اند: 1 ـ قواعد كلى: يعنى بر طبق احكام اسلام يكى از سنت هاى مهم پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) ازدواج است كه امام زمان (عليه السلام) به رعايت سنت هاى پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)از همه مردم اولى است. 2 ـ روايات: به عنوان مثال سيد بن طاووس در جمال الاسبوع مى فرمايد: روايتى با سندهاى متصل يافتم كه حضرت ولى عصر (عليه السلام) را اولاد بسيارى است در شهرهاى كرانه ى دريا كه آن ها هركدام والى و حاكم اند ... 3 ـ دعاها: در برخى از دعاها نامى از فرزند امام زمان (عليه السلام) به ميان آمده است مثل يا مولاى يا صاحب الزمان صلوات الله عليك وعلى آل بيتك ... على اهل بيتك ... روى هم رفته اين موارد به زن و فرزند داشتن امام زمان (عليه السلام) دلالت دارند. مرحوم كفعمى در كتاب مصباح نقل كرده است كه بر طبق روايتى همسر آن حضرت از نسل عبد العزّى پسر عبدالمطلب مى باشد ... 1 ـ لازم به تذكر است كه به روايات مذكور از جهات مختلفى ايرادهايى وارد كرده اند كه در اين باره به كتاب يكصد پرسش و پاسخ پيرامون امام زمان (عليه السلام) صفحه 141 و 142 و 143 مراجعه كنيد. در مقابل دلايلى هم اقامه شده است كه آن حضرت حداقل هم اكنون فرزندى ندارد از جمله آنها است روايتى كه مسعودى از على بن ابى حمزة ابن السّراج و ابن سعيد مكارى نقل مى كند كه آن دو مى گويند به خدمت امام رضا (عليه السلام)رسيديم على بن ابى حمزه عرض كرد «از پدرانت روايت كرده ايم كه امام از دنيا نمى رود تا فرزندش را ببيند.» حضرت فرمودند: «آيا در اين حديث روايت كرده ايد الاّ القائم» عرض كردند: «بلى»، يا در روايت ديگر دارد: امامى وجود ندارد مگر اين كه فرزندى دارد جز امامى كه حسين (عليه السلام) براى او از قبر بيرون مى آيد او فرزند ندارد و ... به هر حال اگر چه همسر و فرزند داشتن آن حضرت محتمل است، اما در بررسى اخبار و احاديث وارده روايت معتبرى كه موجب اطمينان باشد به چشم نمى خورد، يا در عين حال نه زن و فرزند داشتن و نه زن و فرزند نداشتن هيچ كدام با احكام اسلام منافاتى ندارد; چرا كه نكات منفى ترك تأهل به جهت برخوردارى امام (عليه السلام) از نيروى عصمت متوجه امام (عليه السلام)نمى باشد. در مورد خصوصيات خاص و دقيق همسر و تعداد فرزندان مطلبى خاص در روايات به چشم نمى خورد.

گریه و سوگواری بر سیدالشهدا(ع) از زمان رسول اکرم (ص) در بین مسلمانان فراگیر شد و ایشان آن را برای مولایمان امام زمان (ع) به یادگار گذاشت.گریه و سوگواری سابقه ای دیرین در طول تاریخ و در بین پیامبران الهی داشته است و امام صادق (ع) با معرفی حضرت آدم (ع)، حضرت یعقوب (ع)، حضرت یوسف (ع)، حضرت فاطمه (س) و حضرت امام زین العابدین (ع) به عنوان پنج بکاؤؤن ـ زیاد گریه کنندگان تاریخ ـ قدمت گریه و سوگواری را با خلقت بشریت یکی می داند. آری حضرت آدم ابوالبشر به خاطر دوری از بهشت، آن قدر گریست كه در اثر جریان اشك بر گونه هایش، صورت او مجروح شد و نیز د ر مصیبت فرزند خود هابیل، مدت چهل شب گریه کرد و به گواه قرآن مجید یعقوب پیغمبر(ع) در فراق فرزند خویش یوسف، آن قدر گریه كرد كه بینایی خود را از دست داد و یوسف (ع) نیز هفت سال زندان خود را به راز و نیاز با خداوند و گریه به درگاه او سپری کرد.درباره اشک های حضرت زهرا (س) در فراق پدر خویش و حضورشان در بیت الاحزان و ناله های حضرت زین العابدین آن قدر سخن رفته است که تاریخ را در لابه لای قطرات اشک الماس گون خود گم می کند و هیچ مورخ صاحب نامی نیست که به این فصل از تاریخ بشریت رسیده باشد و از کنار این اشک ها بی تفاوت عبور کند.اگرچه تاریخ از گریه کنندگان بزرگی چون حضرت نوح (ع)، حضرت ابراهیم (ع)، حضرت یونس (ع) و حضرت یحیی (ع) نیز در کنار بکاؤؤن یاد می کند اما فلسفه گریستن بر سید الشهدا (ع) بدعتی است که از آخرین رسول خدا و ائمه (ع) در تاریخ اسلام جاری شده است و تا آنجا پیش می رود که علامه مجلسی و محدث قمی در زیارت ناحیه مقدسه نقل کرده اند که امام زمان (عج) می فرمایند: "ای جدّ بزرگوار! روزگاران مرا به تأخیر انداخت و نتوانستم به یاری تو بشتابم و با دشمنانت جنگ كنم اما آن قدر صبح و شب بر تو گریه می کنم تا اشکانم به خون بدل شود."آری گریه کردن بر دیگر مؤمنان سنتی است که رسول الله قرار داده است و خود در بعد از جنگ احد می فرمایند: "کسی که بعد از مرگ در جهان گریه کننده ندارد هیچ عزت و آبرویی در آن دنیا نخواهد داشت پس برای برادران دینی خود که به شهادت رسیدند گریه کنید" و یا فرق مسلمانان و کافران را با اشک هایشان در هنگام قرائت قرآن مجید جست و جو می کند.این حدیث خود برگ دیگری از عزت و آبروی حسینی در پیشگاه حضرت حق است که با گذشت قرن ها تعداد گریه کنندگان بر سید الشهدا (ع) هر روز بیشتر می شود و پذیرش شور حسینی خود ملاک و محکی برای تعین اسلام شده است.اشک هایی که برای آن حضرت ریخته می شود لیاقت زیادی را برای پذیرش خود از سوی خداوند دارد زیرا گریستن بر آل رسول الله (ص) همان زنده نگه داشتن مکتب عرفانی عاشورا را در خود جای داده است.امام باقر (ع) می فرمایند: "جبرییل بر پیامبر وارد شد و وقایع کربلا را بر او خواند و با هم گریستند به گونه ای که صورت پیامبر اکرم (ص) کاملاً خیس شد و در حالی که سید الشهدا را در آغوش داشتند گلوی او را مدام بوسیده و می فرمودند: "ای فرزند من بپذیر این جایگاه شمشیرها را و بر تو مبارک بادا".دومین گریه کننده تاریخ بر حضرت سیدالشهدا (ع) حضرت امیر المؤمنین است. ابن عباس آورده است: "هنگام رفتن به جنگ صفین آن حضرت در موقع عبور از نینوا چنان گریستند که تمام لشکر به گریه افتاد و پس از مدتی رو به آسمان فرمودند: "خداوندا من با آل ابوسفیان چه كرده ام؟" سپس رو به لشکریان کرده و می فرمایند: "در این سرزمین هفده نفر از فرزندان من و فاطمه (س) به شهادت می رسند و به آغوش خاك می روند."امام صادق (ع) نیز بارها و بارها از اشک های حضرت زهرا (س) بر مصیبت سیدالشهدا (ع) یاد کرده است و یکی از دلایل گریه های این بزرگ بانوی اسلام در بیت الاحزان را مصیبت فرزندانش دانسته اند.گریه و عزاداری برای سیدالشهدا (ع) اتفاق بزرگی است که تمام جهان را تحت الشعاع خود قرار می دهد زیرا با توجه به بدعت های نبوی در این حوزه جهان تسنن و تشیع اسلام با یکدیگر متحد شده و این واقعه بزرگ را به جهانیان عرضه کرده اند و هر انسان آزاده ای را تحت تأثیر قرار داده است.اولین عزاداری رسمی آن حضرت در بعد از شهادت به فرمان امام زین العابدین (ع) توسط حضرت زینب کبری (س) در کوفه راه اندازی شد و امام چهارم ما كه خود در كربلا شاهد مصائب دردناك پدر و یاران فداكارش بود تا زمانی كه در قید حیات بودند دست از عزاداری برنداشتند. ابن شهر آشوب می نویسد: "آن حضرت هر وقت ظرف آبی بر می داشت که بنوشد، گریه می كرد. وقتی هم افرادی وی را دلداری می دادند، می فرمود: "چه طور گریه نکنم؟ به درستی که به وحشیانه ترین شکلی پدرم را از نوشیدن آب منع کردند." تمام ائمه (ع) هر کدام با گرفتن مراسم هایی سعی بر زنده نگه داشتن عاشورا کرده اند، علقمهٔ بن محمد حضرمی روایت می كند که امام باقر(ع) برای جدشان گریه و ناله سر می داد و به هر كس هم که در خانه او بود دستور می داد گریه كند و امام صادق (ع) نیز به ابوهارون مكفوف دستور می دهد مرثیه ای درباره عاشورا بسراید و در هنگام قرائت آن سخت گریه می كنند به گونه ای که از صدای ایشان زنانی كه پشت پرده حضور داشتند، صدای خود را به گریه و شیون بلند كرده و در پایان امام فرمودند: "هرکس شعری برای جدم سیدالشداء بنویسد و کسی با آن بگرید و باعث گریستن دیگران شود خداوند برای او بهشت را می نویسد." امام رضا (ع) درباره پدر خویش می فرمایند: "روش همیشگی پدرم این بود كه هرگاه ماه محرم می رسید، پیوسته اندوهناك بود و خنده ای در چهره نداشت تا دهه عاشورا سپری شود. این امام بزرگ که سرزمین ما به نوعی مدیون ایشان است خود بارها و بارها درباره قیام عاشورا سخنرانی کرده اند و بسیاری از مصیبت های معروف کربلا با تصدیق ایشان توسط دعبل خزایی شاعر بزرگ اهل بیت به رشته تحریر در آمده است.امام رضا (ع) در ماه محرم به شیوه پدر خویش رفتار می کرد و می فرمود: "محرّم ماهی است كه در روزگار جاهلیت احترام داشت و مردم در آن از جنگ و خونریزی پرهیز داشتند اما دشمنان در آن خون حرمت ما را شكستند، زنان و عزیزان ما را به اسارت گرفتند، آتش به خیمه های ما زدند و سفارش پیامبر اکرم را در حق ما پاس نداشتند."واقعه کربلا آن قدر عظیم است که نه تنها تمام انسان های مسلمان و آزاده را تحت تأثیر قرار می دهد بلکه تمام هستی را به هم ریخته و تحمل آن برای ملائکه و سایر موجودات نیز دشوار است.جعفر بن محمدبن قولویه فقیه و محدث بزرگ روایت می كند که امام صادق (ع) می فرمودند: "پس همانا چهار هزار ملک در کنار قبر جدم سیدالشهدا (ع) تا روز قیامت گریه می کنند." و یا آن حضرت در خطابی به زراره با جمله "و إنَّ الشمس بكت أربعین صباحاً بالكسوف و الحمرهٔ..." از گریستن خورشید در بعد از واقعه عاشورا خبر داده اند.از دیگر شگفتی های کربلا همانا گریستن آسمان و زمین است که بیش از ۲۵ روایت در این زمینه نقل شده است و اولین ان ها از حضرت امیر است. آنجا که در مسجد النبی دست خود را بر روی سر حسین(ع) گذاشته و فرمودند: "فرزندم! خداوند در قرآن سرگذشت قومی را موجب عبرت قرار داده و فرموده: آسمان و زمین بر آنها نگریست و مهلتی برای ماندن نیافتند و به خدا سوگند بعد از من تو را میکشند و آسمان و زمین بر تو گریه خواهند کرد."این شگفتی را امام باقر (ع) با عبارت: "بکاء جمیع ما خلق الله علی الحسین (ع)" ـ همه آنچه خداوند خلق کرده است بر جدم گریستند ـ کامل کرده و با عبارت "بكتْ الإنس و الجنّ والطّیر والوحش، علی الحسین(ع)" ـ تمام انسان ها و جنیان و پرندگان و حیوانات بر جدم گریستند ـ ابعاد خاص تری را به آن می بخشد.ابعادی که حرکت سیدالشهدا را از امر به معروف و نهی از منکر و ایجاد عدالت انسانی فراتر برده و حرکت او را یک حرکت کلی در طول خلقت هستی قرار می دهد و تأثیرات آن را با گریه خورشید، زمین، آسمان و هر انچه خداوند خلق کرده به رخ می کشد. تأثیری که تا امروز نیز جاری بوده و بنیان گذار جمهوری اسلامی ایران خمینی بزرگ رمز بقای اسلام و زنده ماندن مفاهیم اسلامی را در محرم و صفر جست و جو و معرفی می کند و آن را با اشک هایی بر سیدالشهدا (ع) به دست می آورد.آری باید همگام با امام زمانمان مهدی موعود (عج)، کائنات و ملائکه در عزای سیدالشهدا (ع) و مصیبت های آن گریست تا شاید این گریه ها راهی را برای رسیدن به مفاهیم بزرگ عاشورا بر روی ما باز کند و مقدمات فرج مولایمان را فراهم کند.